அத்தியாயம் 1: திருச்சி ரோடு 'பைனாகுலரும்'... பல்லடத்துப் பத்து 'பெருச்சாளிகளும்'!
பல்லடம்... கொங்குச் சீமையின் இதயம். எந்நேரமும் தறிகள் ஓடும் ‘தக் தக்’ சத்தமும், பருத்தி மூட்டைகளை ஏற்றிச் செல்லும் லாரிகளின் இரைச்சலும் அந்த ஊரின் சங்கீதம். வெயில் மண்டையைப் பிளந்து கொண்டிருந்த ஒரு மதிய வேளையில், திருச்சி ரோடு பெட்ரோல் பங்க் அருகில் இருந்த ஒரு மாடி வீட்டின் மொட்டை மாடியில் ஒரு விசித்திரமான காட்சி அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது.
நம்ம கவுண்டமணி, தலையில் ஒரு துண்டைச் சுற்றிக்கொண்டு, கையில் ஒரு ராணுவத்தினர் வைத்திருப்பது போன்ற பிரம்மாண்டமான 'பைனாகுலரை' (Binocular) பிடித்துக் கொண்டு, தூரத்தில் இருக்கும் எதையோ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் முகம் ஏதோ உலக வங்கியையே ஏமாற்றிவிட்டுத் தப்பி வந்தவன் போல ஒரு பதற்றத்தில் இருந்தது.
கிட்டத்தட்ட இரண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் 'NGR ரோடு' ஆட்டோ ஸ்டாண்டை அவர் அந்த பைனாகுலர் மூலம் வேவு பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.
கவுண்டமணி (புலம்பியபடி): "ஏய் பிள்ளையாரே! என் நிலைமையைப் பார்த்தியா? அந்தப் பேங்க் காரன் போன் பண்ணிப் பண்ணி என் உயிரை வாங்குறான். வட்டி கட்டலன்னா கால மட்டும் இல்ல, என் கௌரவத்தையே பல்லடம் பஸ் ஸ்டாண்ட்ல போட்டு ஏலம் விட்டுருவான்னு மிரட்டுறான். அந்த NGR ரோட்டுல என் பத்து ஆட்டோவும் வரிசையா நிக்குது. ஆனா அதை ஓட்டுறதுக்கு எனக்கு ஆளுங்க கிடைக்கல... தமிழ்நாட்டோட பத்து மாவட்டத்துல இருந்தும் வந்து இறங்குன பத்து 'பெருச்சாளிகள்' தான் கிடைச்சிருக்காங்க! வடிவேலுல இருந்து வையாபுரி வரைக்கும் ஒருத்தன் கூட ஒரு ரூபாய் வாடகைத் தர்றது இல்ல. இவனுங்களை அடக்குறதுக்கு நீயாவது ஒரு 'புனுகு பூனைய' என் வீட்டுக்கு அனுப்பி வை. அந்தப் பூனை வந்தாதான் இந்த எலிங்க எல்லாம் பொந்துக்குள்ள போகும்!"
அவர் வேண்டிக் கொண்டிருக்கும்போதே, வாசலில் ஒரு டாக்ஸி வந்து நின்றது. அதில் இருந்து இறங்கினார் அந்த 'புனுகு பூனை' பாக்யராஜ். பல்லடம் அரசு மேல்நிலைப் பள்ளிக்குத் தலைமை ஆசிரியராக (Headmaster) மாற்றலாகி வந்திருக்கும் அவர், கவுண்டமணியின் வீட்டில் வாடகைக்குக் குடிவரப் போகிறார். அவருக்குப் பின்னால், கழுத்து நிறைய நகைகளுடனும், மிரட்சியான முகத்துடனும் இறங்கினார் அவர் மனைவி ஊர்வசி.
பாக்யராஜ் நிதானமாகத் தன் சட்டைப் பையில் இருந்த அந்தப் பழைய கண்ணாடியை எடுத்துத் துடைத்துப் போட்டுக்கொண்டார். சுற்றிலும் பார்த்தவர், மாடியில் பைனாகுலருடன் நின்ற கவுண்டமணியைப் பார்த்தார்.
பாக்யராஜ் (தன் அந்தப் புகழ்பெற்ற மெதுவான, நக்கல் தொனியில்): "என்னாங்க... ரோடு ஃபுல்லா லாரியா போயிட்டு இருக்கு? திருச்சி ரோடுன்னு சொன்னாங்க, இங்க ஒரே தூசியா இருக்கு? அது என்னா கையில பைனாகுலர்? எவனாவது ஜப்பான்ல இருந்து நம்ம ஊருக்குப் படை எடுத்து வர்றானா என்ன?"
கவுண்டமணி பதறியடித்துக் கொண்டு கீழே ஓடி வந்தார். "வாங்க வாத்தியாரே! வாங்க... நீங்க மெட்ராஸ்ல இருந்து வர்றீங்கன்னு தெரிஞ்சதுல இருந்து எனக்கு அவ்வளவு சந்தோஷம். இதான் உங்க வீடு. ஆனா இங்க இருக்கிறதை விட, அந்த மாடியில இருந்து அந்தப் பைனாகுலர்ல தெரியுதே... அதுதான் என் பெரிய கவலை!"
பாக்யராஜை மொட்டை மாடிக்குக் கூட்டிச் சென்றார் கவுண்டமணி. அங்கே அந்த பைனாகுலரை அவரிடம் கொடுத்தார். பாக்யராஜ் ஒரு கண்ணைச் சுருக்கிக் கொண்டு அந்த ரெண்டு கிலோமீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் NGR ரோடு சந்திப்பைப் பார்த்தார்.
பாக்யராஜ்: "அடக் கொலப்படியே! அங்கே ஒரு பட்டாளமே தர்ணா பண்ணிட்டு இருக்கு? அந்தப் பத்து வண்டியும் உங்களுதாங்க? அது என்னா அங்க ஒரு டீக்கடை பெஞ்ச்ல பத்து பேர் உக்காந்துட்டு வடையைப் பிச்சுப் போட்டு விளையாடிட்டு இருக்காங்க?"
கவுண்டமணி (உச்சகட்ட எரிச்சலில்): "அதான் வாத்தியாரே என் சோகம்! அந்த மதுரை வடிவேலு, நெல்லை வி.கே. ராமசாமின்னு ஒரு பெரிய கூட்டமே என்னை ஏமாத்துது. ஒருத்தன் மதுரைப் பாஷையில பேசி அழுதுட்டே ஏமாத்துறான், இன்னொருத்தன் திருநெல்வேலி அல்வா கொடுத்துட்டே ஏமாத்துறான். இன்னைக்குத் தேதி 15 ஆகுது... ஒரு ரூபா வாடகை தேறல! நான் போய் கேட்டா, ஆளுக்கொரு மாவட்டத்துப் பாஷையில பேசி என் மண்டையைக் காய விடுறாங்க. நீங்கதான் ஏதாவது பண்ணனும்!"
பாக்யராஜ் அந்தப் பைனாகுலரைச் சரி செய்துகொண்டு, அங்கே டீக்கடையில் ஜாலியாக அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருக்கும் டிரைவர்களை உற்றுப் பார்த்தார்.
பாக்யராஜ்: "அடப் போங்க... இவங்க எல்லாம் ஒரு ஜூஜூபி. நீங்க நைஸா வீட்டுக்குள்ள போங்க. நான் இப்போதான் பல்லடம் ஹை ஸ்கூலுக்கு ஹெட்மாஸ்டரா சார்ஜ் எடுக்க வந்திருக்கேன். என் ஸ்கூல் பசங்களுக்கே நான் 'மாஸ்டர்'னா, இந்த பத்து மாவட்டத்துப் பெருச்சாளிகளோட கபாலம் எப்படி வேலை செய்யுதுன்னு எனக்குத் தெரியாதா? ஒரு ரவுண்டு போயிட்டு வந்தா எல்லாம் சரியாயிடும்."
பாக்யராஜ் அங்கிருந்து கிளம்பி நேராக NGR ரோடு ஆட்டோ ஸ்டாண்டிற்கு வந்தார். அங்கே முதலில் தன் வேட்டையை ஆரம்பிக்க நினைத்த அவர், ஒரு ஆட்டோவில் சாய்ந்து கொண்டு பல்லுக்குச்சியால் பல்லைக் குத்திக் கொண்டிருந்த யோகி பாபுவை அணுகினார்.
பாக்யராஜ்: "என்னா மச்சி... வண்டி ஃப்ரீயா? இல்ல 'சவாரி'க்கு யாராவது 'வெயிட்டிங்'கா?"
யோகி பாபு (சென்னை பாஷையில்): "என்னா பாஸ்... பாக்க ரொம்ப 'சைலன்ட்'டா வர்றீங்க? ராயபுரம் பக்கம் ஏதும் டியூஷன் எடுக்கப் போறீங்களா? இல்ல சவாரி வர்றீங்களா? என் ஆட்டோ இப்போதான் ஒரு சின்ன 'மெடிட்டேஷன்' பண்ணிட்டு இருக்கு!"
பாக்யராஜ்: "ஆட்டோ மெடிட்டேஷன் பண்ணுதா? அது சரி மச்சி... அப்படியே அந்தப் பொங்காளியம்மன் கோவில் வழியா ஒரு சவாரி போயிட்டு வருவோமா? வண்டி எடுப்பீங்களா?"
யோகி பாபு சம்மதிக்க, ஆட்டோ கிளம்பியது. NGR ரோட்டில் இருந்து மெதுவாக நகர்ந்து, பொங்காளியம்மன் கோவில் வீதி வழியாக மெயின் ரோட்டை அடைந்தது. பல்லடத்தின் அந்தப் புதுத் தார் ரோடு, வயசுப் பொண்ணு கன்னம் போல ஜம்முனு பளபளப்பாக இருந்தது.
பாக்யராஜ் மெதுவாகத் தன் 'வலை'யை வீசினார்.
பாக்யராஜ்: "மச்சி... ரோடு என்னா பளபளன்னு மினுங்குது? உங்க ஆட்டோவும் ஒரு குலுக்கம் கூட இல்லாம ஜம்முனு போகுதே... ஆமா மச்சி, வண்டி பாக்க ஜம்முனு இருக்கே... இது உங்க சொந்த வண்டியா மச்சி?"
யோகி பாபு: "சொந்த வண்டியா? அடப் போங்க மச்சி... இது நம்ம திருச்சி ரோடு கவுண்டமணி பெருசோட வண்டி. அவரு எப்போ பாரு வண்டிக்கு வாடகை குடுன்னு 'பீதிய' கிளப்புவாரு. நாம தான் 'நைஸா' ஒரு கதையைச் சொல்லி அவரை 'ஆஃப்' பண்ணி வச்சிருக்கோம். வாராவாரம் வாடகைன்னு ஒரு தொகையை அவரு எதிர்பார்க்குறாரு, நாம 'நாமத்தை' எதிர்பார்க்க வச்சிருக்கோம்!"
பாக்யராஜ் இப்போதுதான் மெதுவாகக் கண்ணாடியைச் சரி செய்தார். உதட்டில் ஒரு மெல்லிய சிரிப்பு.
பாக்யராஜ்: "ஓ... சமாளிக்கிறதுல நீங்க கில்லாடிங்கறீங்க? ஆனா மச்சி... நான் அந்த திருச்சி ரோடு வீட்டுக்குத்தான் இப்போ வாடகைக்குக் குடி வந்திருக்கேன். அதுவும் இல்லாம, நான் பல்லடம் ஹை ஸ்கூலுக்கு வந்திருக்கிற புது ஹெட்மாஸ்டர். பாவம் மச்சி அந்த மனுஷன்... மாடியில நின்னு ஒரு பெரிய பைனாகுலர் வச்சு உங்களையே வேவு பார்த்துட்டு இருக்கார். நீங்க இங்க ஜம்முனு இருக்குற ரோட்டுல ஜாலியாப் பயணம் போயிட்டு, அவரை ஏமாத்துறீங்கன்னு தெரிஞ்சா மனுஷன் உடைஞ்சு போயிட மாட்டாரா மச்சி?"
யோகி பாபுவின் முகம் அப்படியே பேயறைந்தாற்போல் ஆனது. ஆட்டோ ஒரு ஜர்க் அடித்தது.
பாக்யராஜ்: "யோசிங்க மச்சி... நாளைக்குக் காலைல கவுண்டமணி வீட்டு வாசல்ல நீங்க பத்து பேரும் ஆட்டோவோட நிக்கணும். இல்லைன்னா, உங்க ஆட்டோக்களுக்கு ஸ்கூல் பசங்கள வச்சு 'கலர்' அடிக்கச் சொல்லிடுவேன், ஜாக்கிரதை!"
யோகி பாபுவை இறக்கிவிட்ட பாக்யராஜ், அடுத்து ராயர்பாளையம் செல்ல வி.கே. ராமசாமியின் ஆட்டோவில் ஏறினார். அங்கேயும் அதே 'மச்சி' மேஜிக் வேலை செய்தது.
பாக்யராஜ்: "மச்சி... வண்டி ஜம்முனு இருக்கே, இது உங்க சொந்த வண்டியா மச்சி?"
வி.கே. ராமசாமி (திருநெல்வேலி பாஷையில்): "ஏலே மச்சி... வண்டி நமதில்ல. இது திருச்சி ரோட்டுல இருக்குற அந்தப் பெருசு கவுண்டமணியோட வண்டி மச்சி. ஆனா வர்ற வருமானம் எல்லாம் நமக்குத்தான் பாத்துக்கிடுங்க! ஓனருக்குக் குடுக்க வேண்டியது 'நாமம்' தான் மச்சி!"
பாக்யராஜ் மீண்டும் தன் அடையாளத்தைச் சொல்ல, வி.கே. ராமசாமிக்குத் திருநெல்வேலி அல்வா தொண்டையில் சிக்கியது போல ஆனது. "ஏலே... நீங்க அவரு வீட்டு வாத்தியாரா? மச்சி... இதை முதல்லயே சொல்லியிருக்கக் கூடாதா?"
அன்று மாலை NGR ரோடு ஸ்டாண்டில் ஒரு ரகசியக் கூட்டம் நடந்தது. யோகி பாபுவும், வி.கே. ராமசாமியும் பாக்யராஜ் பற்றி மற்றவர்களிடம் சொல்ல, ஆட்டோ ஸ்டாண்டே கதிகலங்கிப் போனது. ஆனால் வடிவேலு மட்டும் மீசையை முறுக்கினார்.
வடிவேலு (மதுரை பாஷையில்): "ஏலெ! அப்போ அந்த மெட்ராஸ் பூனை நம்ம எல்லாரையும் பொறி வச்சுப் பிடிக்கப் போகுதுன்னு சொல்லுங்க. ஆனா இந்த வடிவேலு கிட்ட அந்த ஆட்டம் நடக்காதுலெ! நாளைக்கு அந்த வாத்தியார் என் ஆட்டோவுல ஏறட்டும்... அவருக்கு மதுரையோட 'சதி'யைக் காட்டுறேன் பாருங்க!"
பல்லடத்தின் மதிய வெயிலை விட, ஆட்டோ டிரைவர்களின் மத்தியில் பயமும் ஆவேசமும் அதிகமாகக் கொதிக்க ஆரம்பித்தது.
அடுத்த அத்தியாயத்தில்: பாக்யராஜ் - வடிவேலு சந்திப்பு! பல்லடம் பஸ் ஸ்டாண்ட் வாசலில் நடக்கும் அந்த மதுரைப் பாஷை யுத்தம் என்ன? பாக்யராஜ் வடிவேலுவை எப்படிச் சமாளிக்கப் போகிறார்?
Comments
Post a Comment