அத்தியாயம் 7: நால் ரோடு 'ரன்வே'யும்... லொள்ளு கூட்டணியின் 'லங்காபுரியும்'!
பல்லடம் நால் ரோடு சந்திப்பு. பொள்ளாச்சி ரோடு, திருச்சி ரோடு என நான்கு சாலைகளும்
சங்கமிக்கும் அந்த இடம் எப்போதும் ஒரு குட்டிச் சென்னையைப் போலவே பிஸியாக
இருக்கும். குறிப்பாக அந்த 1000 அடி நீள கான்கிரீட் தளம், மதிய வெயிலில் ஒரு
கண்ணாடித் தரை போலத் தகதகவென மின்னிக் கொண்டிருந்தது. இந்தத் தளத்தைச் சுற்றி
ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் திரண்டு நிற்க, நடுவில் ஒரு டைரக்டர் சேரில் மணிவண்ணன்
அமர்ந்திருக்க, அவருக்கு இடது பக்கம் கையில் மைக்ரோஃபோனுடன் K.S. ரவிக்குமார்
"ஆக்ஷன்... ஆக்ஷன்!" என்று பதற்றமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். வலது பக்கம், ஒரு
துண்டை தோளில் போட்டுக் கொண்டு, கண்களில் கண்ணீரோடு ஆர். சுந்தர்ராஜன் ஏதோ ஒரு
சோகக் கதையைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். மணிவண்ணன் (எரிச்சலுடன்): "ஏய்யா
ரவிக்குமார்! இது என் படம்யா... நீ என்ன அதுக்குள்ள ஆக்ஷன் சொல்ற? சுந்தர்ராஜன்...
நீ எதுக்குய்யா காலையிலேயே அழுதுட்டு இருக்க? இது காமெடி படம்யா!" ஆர்.
சுந்தர்ராஜன் (தேம்பி அழுதபடி): "மணிவண்ணன்... இந்தக் கான்கிரீட் தளத்தைப் பாரு.
மழைத் தண்ணி வெளிய போக இதுல 1000 அடியில வழி செஞ்சிருக்கான் பல்லடம் காரன். ஆனா
மனுஷன் மனசுல இருக்குற துக்கம் வெளிய போகத்தான் வழியில்லை... இதையே ஒரு பாட்டா
வச்சா என்ன?" K.S. ரவிக்குமார் (வேகமாக): "சார், அதெல்லாம் அப்புறம் பாக்கலாம்!
முதல்ல அந்தப் பத்து ஆட்டோவையும் இந்த 100 அடி அகல தளத்துல 'ரேஸ்' விடணும்.
அப்போதான் த்ரில்லிங்கா இருக்கும். சத்தியராஜ்... அந்த கவுண்டமணியைக் கூப்பிடுங்க!"
சத்தியராஜ் ஒரு ஸ்டைலான 'கோட்'டைப் போட்டுக் கொண்டு, தன் புல்லட்டில் ஒரு சுழற்று
சுழற்றி வந்து இறங்கினார். சத்தியராஜ்: "தகடு... தகடு! ரவிக்குமார் சார்...
பதறாதீங்க. அண்ணே கவுண்டமணி... உங்க 'பெருச்சாளிகள்' பட்டாளத்தைக் கொண்டு வாங்க.
இன்னைக்கு இந்த நால் ரோடே ஒரு நிமிஷம் ஸ்தம்பிக்கணும்!" அப்போது அந்த கான்கிரீட்
தளத்தின் ஒரு மூலையில், தன் டைரியை மடியில் வைத்துக் கொண்டு அமைதியாக
அமர்ந்திருந்தார் நம்ம கியா ஜோதி. அவருக்குப் பக்கத்தில் யோகி பாபு ஒரு பெரிய
குடையைப் பிடித்துக் கொண்டு, "தத்துவத்தைப் பிடிங்க பாஸ்... வெயிலைப்
பிடிக்காதீங்க!" என்று கமெண்ட் அடித்துக் கொண்டிருந்தார். கியா ஜோதி: "யோகி...
இந்தப் பொள்ளாச்சி ரோடு மழை நீர் தளம் எதைக் குறிக்குது தெரியுமா? எவ்வளவு பெரிய
வெள்ளமா இருந்தாலும் அதுக்கு ஒரு பாதை வேணும். அதுபோலத்தான் இந்த சினிமா ஆசையும்.
ஆனா இவனுங்க இன்னைக்கு ஆட்டோவை இங்க ஓட்டப்போற வேகம், ஒரு பெரிய சுனாமியை
உருவாக்கப் போகுது!" யோகி பாபு: "பாபு சார்... சுனாமியாவது பனாமியாவது? இங்க
பாருங்க... நம்ம வடிவேலு வர்ற ஸ்டைலைப் பாருங்க!" அப்போது அந்த 1000 அடி நீள
கான்கிரீட் தளத்தின் ஒரு முனையில் இருந்து, பத்து ஆட்டோக்களும் 'ஜட்' என்று சத்தம்
போட்டுக்கொண்டு வரிசையாக வந்தன. முன்னால் வடிவேலு தன் ஆட்டோவின் டயரில் ஒரு பெரிய
'ஸ்பாய்லர்' மற்றும் 'லைட்'டுகளைக் கட்டிக் கொண்டு, ஒரு 'ரேஸ் கார்' டிரைவர் போல
ஹெல்மெட் போட்டுக்கொண்டு வந்தார். வடிவேலு (மதுரை பாஷையில்): "ஏலே அண்ணே!
இன்னைக்கு இந்த நால் ரோடு தளத்துல மதுரைக்காரன் 'ஃபார்முலா ஒன்' ரேஸே
நடத்தப்போறேன்வே! கே.எஸ். ரவிக்குமார் சார்... வண்டியை எப்படித் திருப்பணும்னு
சொல்லுங்கவே!" K.S. ரவிக்குமார்: "வடிவேலு... நீ அப்படியே இந்த 100 அடி அகலத்துல
வண்டியை 'ட்ரிஃப்ட்' (Drift) பண்ணிக்கிட்டே வரணும். பின்னாடியே ஹீரோ வருவாரு.
ஆக்ஷன்!" வடிவேலு வண்டியை முறுக்கினார். கான்கிரீட் தளத்தில் டயர் தேயும் சத்தம்
"வீஈஈஈ" என்று கேட்க, மக்கள் ஆரவாரம் செய்தனர். ஆனால், சரியாக அந்த 500 அடி
தூரத்தைக் கடந்த போது, வடிவேலுவுக்கு ஒரு ஆசை வந்தது. "ஏலே... கியா ஜோதி சார் சொன்ன
'பாதை' இதுதான்னு நினைக்கிறேன்!" என்று சொல்லி, ஆட்டோவை அப்படியே அந்த மழை நீர்
வடிகால் பாதையின் ஒரு குறுகிய பகுதிக்குள் திருப்பினார். கவுண்டமணி (பதற்றத்தில்):
"ஏய்! அந்த மதுரைக் காரன் எதுக்கு வண்டியைத் திருப்புறான்? அந்தப் பக்கம் போனா
வண்டி கவிழ்ந்துடுமேடா! சத்தியராஜ்... அந்த சுந்தர்ராஜனை அழாதேன்னு சொல்லு, இங்க
என் வண்டி அழப்போகுது!" ஆர். சுந்தர்ராஜன்: "மணிவண்ணன்... பாரு... ஆட்டோ கவிழ்றது
கூட ஒரு சோகக் கவிதை மாதிரி தான் இருக்கு. இதுக்கு ஒரு எக்கோ மியூசிக்
போடுங்கப்பா!" வடிவேலுவின் ஆட்டோ கான்கிரீட் தளத்தின் ஓரத்தில் இருந்த ஒரு சிறு
பள்ளத்தில் சிக்கி, ஒரு பக்கம் தூக்கியது. உள்ளே இருந்த யோகி பாபு கத்த, வடிவேலு
"ஆத்தா... மதுரைக் காரன் மங்கலம் பாடப்போறான்வே!" என்று அலறினார். அந்த நிமிடம்,
கியா ஜோதி சார் எழுந்து நின்றார். "யோகி... அந்த டைரியை வீசு!" யோகி பாபு டைரியை
வீச, அது சரியாக வடிவேலுவின் ஆட்டோ டயருக்கு அடியில் ஒரு 'லிவர்' போலச் சிக்கியது.
ஆட்டோ அப்படியே சமநிலைக்கு வந்தது. மக்கள் அனைவரும் "கியா ஜோதி வாழ்க!" என்று
கத்தினர். சத்தியராஜ்: "தகடு... தகடு! பாபு சார்... உங்க டைரி இன்னைக்கு ஒரு
உயிரைக் காப்பாத்திருச்சு. கே.எஸ். ரவிக்குமார் சார்... இதுதான் உங்களோட அடுத்த
படத்தோட கிளைமாக்ஸ்!" மணிவண்ணன்: "டேய்! இது என் படம்டா... நீ என்ன ரவிக்குமார்
படத்துக்குக் கதை சொல்ற? கவுண்டமணி... உன் ஆட்டோ இப்போதான் 'ஆஸ்கார்' லெவலுக்குப்
பெர்ஃபார்ம் பண்ணிருக்கு. வாடகையை அப்புறம் பாத்துக்கலாம்!" கவுண்டமணி: "ஏய்!
வண்டி ஒரு பக்கம் செத்துக்கிட்டு இருக்கு... நீ என்னவோ ஆஸ்கார்ங்கிற? சத்தியராஜ்...
அந்த சுந்தர்ராஜனை முதல்ல இங்கிருந்து அனுப்புங்கடா, அவரு அழுகையைப் பார்த்து என்
ஆட்டோ இன்ஜினே கண்ணீர் விடுது!" பல்லடம் நால் ரோட்டில் அந்த 1000 அடி நீள
கான்கிரீட் தளம் அன்று ஒரு உலகத்தரம் வாய்ந்த சினிமா ஸ்டுடியோவாக மாறியிருந்தது.
மக்கள் கூட்டம் பிரிந்து செல்ல, கியா ஜோதி சார் மீண்டும் தன் பெஞ்சில் அமர்ந்து,
"நால் ரோடு நயவஞ்சகமும்... கான்கிரீட் தளத்து களேபரமும்" என்று எழுதத் தொடங்கினார்.
அத்தியாயம் 7-ன் முடிவு: ஷூட்டிங் ஒரு வழியாகப் பேக்-அப் ஆனது. ஆர். சுந்தர்ராஜன்
இன்னும் அழுது கொண்டே இருக்க, கே.எஸ். ரவிக்குமார் "இதை விட ஃபாஸ்ட்டா ஒரு சீன்
எடுக்கலாம் சார்" என்று மணிவண்ணனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். வடிவேலு தன்
ஹெல்மெட்டை கழட்டிவிட்டு, "ஏலே... கியா ஜோதி சார் டைரி மட்டும் இல்லைன்னா,
இன்னைக்கு மதுரைக்காரன் 'மழை நீர் வடிகால்'ல மிதந்திருப்பேன்வே!" என்று
சொல்லிவிட்டுப் பாபு சாருக்கு ஒரு கும்பிடு போட்டார். அடுத்த அத்தியாயத்தில்
(கிளைமாக்ஸ்): கியா ஜோதி சார் ஒரு பெரிய முடிவெடுக்கிறார். இந்தப் பத்து ஆட்டோ
டிரைவர்களையும் வைத்து அவர் செய்யப் போகும் அந்த 'மகாத்மா' வேலை என்ன?
கவுண்டமணிக்குத் தன் பணம் கிடைக்குமா? படம் ரிலீஸ் ஆகுமா? தொடர்ந்து வாசிக்க:
www.blogger.com
Comments
Post a Comment